♫ – OFF TOPIC – Synteza – część 7



Mapa fizyczna i administracyjna Księstwa Warszawskiego w 1810 roku

♫ – OFF TOPIC – Synteza – część 7

Wnioski i luźne uwagi do poprzedniej części…

Wstępne informacje

Jak gdzieś niedawno czytałem, Marks nie miał racji! Wydaje się nie tylko prawdopodobne, ale i logiczne, że najpierw była ludzka wspólnota, czyli „komunizm”, później poprawiały się warunki socjalne społeczeństw i nastąpił „socjalizm”. Później wytworzył się „kapitalizm – feudalizm”, którego ostatnim stadium jest niewolnictwo. Teraz całkiem nowoczesne: nie do spłacenia debet i kajdany w odlotowej postaci telefonu z GPS-em…

By mógł zaistnieć „kapitalizm” i by mogła nastąpić koncentracja finansów, należało przejść od gospodarki „wspólnotowej”, czyli wspólnej własności nieruchomości i ruchomości, do „odpowiedzialności indywidualnej”, czyli osobistej.

Zostawiamy na razie na boku system społeczeństwa „przedkapitalistycznego” i moment przechodzenia od następstwa prawnej własności z „linii kobiecej” na dziedziczenie w linii męskiej, zauważmy kiedy mogły indywidualne osoby „tworzyć kapitał”.

Na przykładzie „spółki dwóch rodzin” Fugger-Thurzo, wiemy że około roku 1500 „firmę zakładano” przez związki małżeńskie dwóch rodzin.

W kapitalizmie wystarczy „wykupić akcje” lub stosowną umową „przystąpić do spółki”.

 

Spółki

Historia zapisała nam takie fakty (informacje wzięte z bazy danych Pana Andrieja Stiepanienki, opartej o pewne i udokumentowane źródła):

1720 после краха Компании Южных морей в Англии в 1720 г. был принят закон (Bubble Act), согласно которому статус „ограниченной ответственности” (limited liability) можно было получить лишь на основании специального акта парламента.

1799 Несмотря на Китайский запрет на opium импорты, вновь подтвержадли в 1799, этом smuggled в Китай от Бенгалии traffickers и агентства дома (как, например, Jardine, Matheson и Компания и Компания, Ltd.) усреднение 900 тонн год

1807 Основание акционерных обществ с ограниченной ответственностью регулируется с 1807 года под торговым кодексом в Рейнской области.

1836 Положение о компаниях на акциях от 6 декабря 1836 г., единый размер вклада, приходившегося на акцию, наличие общего складочного капитала, ограниченная ответственность акционеров, частный характер вкладов

1844 Закон об уставном капитале. Этот Закон связал вопрос о банковских нотах с золотыми запасами Банка и потребовал от него оставить счета в примечании отдельно от банковских операций. Банку Англии (изображение) пришлось составлять еженедельное резюме обеих учетных записей.

1846 Банк Португалии был учрежден королевским указом от 19 ноября 1846 года, с коммерческим банком и банком-эмитентом. Она возникла в результате слияния Банко де Lisboa, коммерческого банка и эмитента, а также Национальной трастовой компании, инвестиционной компании, специализирующейся в финансировании государственного долга. Он был основан со статусом компании с ограниченной ответственностью

1855 Закон об ограниченной ответственности 1855 (18 и 19 Vict c 133) был актом Парламента Соединенного Королевства, который впервые позволил ограничить ответственность корпораций, которые могут быть установлены широкой публикой в ??Великобритании

1855 Закон 1855 года впервые позволил ограничить ответственность корпораций, которые могут быть установлены широкой публикой в ??Великобритании… допускал ограниченную ответственность перед компаниями из более чем 25 членов (акционеров). Страховые компании были исключены из акта

1856 Закон 1856 об акционерных обществах (19 и 20 Vict. C.47) был консолидирующим уставом, признанным в качестве основы для современного законодательства Великобритании о корпоративном законодательстве… любая группа из семи человек могла бы зарегистрировать ООО…

1856 Роберт Лоу… провозгласил право каждого гражданина на свободу договора и с ним получить ограниченную ответственность за управление бизнесом. Лоу отверг идею о том, что компания с ограниченной ответственностью по своей сути подвержена мошенничеству и предложила суффикс «Лтд», чтобы предприятия знали об ограниченной ответственности.

1858 „Британская компания хлопка”, также созданный в 1858 году с уставным капиталом в 750000 франков, для поощрения выращивания хлопка на Ямайке.

1861 году был принят Allgemeines Deutsches Handelsgesetzbuch или Общий коммерческий кодекс для всей Германии, а также Австрии, который посвятил раздел акционерным обществам. Это позволило включить с ограниченной ответственностью

I tak dalej… Skracam do informacji, że prawne ramy Spółek Akcyjnych oraz Spółek z Ograniczoną Odpowiedzialnością tworzyły się do końca XIX wieku i osiągnęły „obecny stan prawny” przed pierwszą wojną światową.

Jak widać, nie jest możliwe tworzenie „Spółki Akcyjnej” na czasów Stanisława Poniatowskiego, ani tym bardziej za czasów Fuggera i Thurzo. Nie mógł też 13.11.1818 Pease tworzyć spółki akcyjnej ani w roku 1821 pożyczyć Robertowi Stephensonowi pieniędzy na wykupienie akcji tej spółki. A w 1832 roku Robert zaczyna pracować w spółce „The Stanhope and Tyne Railroad Company (S&TR)”, dostał w ramach wynagrodzenia, które wynosiło 1000 funtów, 5 akcji firmy po 100 funtów. Okazało się wkrótce, że firma narobiła długów i Robert musi odpowiadać za długi firmy całym swoim majątkiem – tak jak wszyscy udziałowcy. Nie wiemy jak to się dalej działo, ale firma rozwiązuje się (nie wiadomo co z długiem!) dnia 5.02.1841 i zawiązuje się ponownie 23.05.1842 jako nowa spółka, ale „z ograniczoną odpowiedzialnością” do której Robert wkłada aż 20 tysięcy funtów – czyżby cały swój majątek?

Jak widać, w roku 1841 nie istniały spółki z ograniczoną odpowiedzialnością a akcjonariusz spółki akcyjnej odpowiadał nie do wielkości wkładu lecz do wysokości swego całkowitego majątku!

Dopiero w latach 1844-1856 unormowano prawnie system spółek akcyjnych oraz spółek z ograniczoną odpowiedzialnością. Prawdopodobnie związane to było z wprowadzeniem wtedy tak zwanego „złotego standardu”, czyli ujednolicenia monet srebrnych i złotych w określonych masach i jednolitym w całej Europie stosunku srebra do złota (1:15).

Tak samo „polskie spółki”, akcyjne i „z o.o.” nie mogły powstawać przed rokiem 1840 – a podobno w roku 1828 powstało Towarzystwo Kredytowe Ziemskie w Królestwie Polskim (kościelno-państwowa organizacja windykacyjno-komornicza), a w tym samym roku powstał Bank Polski (spółka akcyjna).

 

Lustracja

Aby przeprowadzić „reformę rolną” która „uwłaszcza chłopów” i powoduje, że ziemia nabiera „wartości rynkowej”, należy ją „zmierzyć”. Czyli z jednej strony należy stworzyć dokładne mapy (co wymaga nie tylko rozwoju poligrafii, ale dokładnych przyrządów optycznych i przyrządów do mierzenia odległości), a z drugiej strony należy sprawdzić „co jest w papierach”.

Tego typu działania (wgląd w archiwa i skonfrontowanie tego „z terenem” i stanem faktycznym), nazywano w XIX wieku „lustracją”.

A jak to było z „lustracją” na terenach Rzeczpospolitej Obojga Narodów?

Znów powołując się na bazę danych Andrieja Stiepanienki, mamy takie informacje:

W roku 1778 przeprowadzono lustrację zachodnich guberni Cesarstwa Rosyjskiego. Potem mamy całkowitą białą plamę i dopiero 28 grudnia roku 1839 zaczęła obowiązywać ustawa o lustracji zachodnich guberni i okręgu Białystok. Ustawa miała na celu dokładne spisanie „możliwości finansowych” każdego gospodarstwa szlacheckiego i ustalenie możliwości „spełniania swoich powinności” przez rolników pańszczyźnianych.

13.08.1840 wchodzi w życie kolejna ustawa, na mocy której następuje inwentaryzacja majątków na Litwie, Białorusi i lewobrzeżnej Ukrainie. A trzy lata później, powstaje w Petersburgu specjalna komisja dla sprawdzania napływających informacji.

W roku 1847, przy rosyjskim Ministerstwie Spraw Wewnętrznych, powstaje Komisja Tymczasowa, dla inwentaryzacji i lustracji każdego gospodarstwa szlacheckiego w Królestwie Polskim. Każde gospodarstwo miało zostać dokładnie zmierzone, opisane i wycenione. Prawdopodobnie po raz pierwszy wprowadzono do opisu opracowaną klasyfikację rodzaju ziemi.

22.12.1852, wyżej opisana „Tymczasowa Komisja do spraw inwentaryzacji i lustracji” zostaje przekształcona w „Komitet Statystyczny”. Komitet ten jest teraz kierowany bezpośrednio przez ministra spraw wewnętrznych.

W latach 1857 – 1863 zakończono oficjalnie akcję inwentaryzacyjno-lustracyjną na terenach byłej Rzeczpospolitej.

Mamy przed sobą ewidentne fałszerstwo historii. Końcem XVIII wieku Rzeczpospolita jest „rozebrana”, a dopiero pół wieku później car postanawia wysłać do Polski urzędników by sprawdzili papiery, zmierzyli i policzyli co się udało zawojować jego poprzednikom. A przez 50 lat (1815 – 1865), Królestwo Polskie żyje sobie cudnie z pobieranych ceł z handlu pomiędzy Europą Zachodnią a Rosją.

A dopiero ustawą z 16.05.1867 rolnicy 9 zachodnich guberni Cesarstwa zostali mianowani „rolnikami – właścicielami” przez przekazanie im dokumentów własności ziemi z jednoczesnym obowiązkiem wykupu tej ziemi, zgodnie z informacjami pochodzącymi z zakończonej lustracji i wyceny. Cena wykupu była wyższa o 10% od wyceny ziemi przez komisje lustracyjne, a roczne opłaty kończyły się po 49 latach, czyli 1 stycznia 1913.

 

Kasy Oszczędnościowe

A gdy ziemia „idzie na rynek”, dotychczasowy „użytkownik” dostaje swoje procenty i coś musi z nimi robić. Ano, dla tego celu wymyślono „Kasy Oszczędnościowe”.

Takie instytucje mogły powstać jedynie po jakimś czasie od pojawienia się pieniędzy z „wykupu zobowiązań lennych” przez szlachtę i po przekazaniu szlachcie „w użytkowanie” (emfiteuza) dotychczasowej, „posiadanej ziemi” przez bank – za określony procent.

Z informacji jakie przytaczałem (Agaton Giller, Jan Słomka), wynika, że reforma gospodarczo-ziemska, nastąpiła na terenie Królestwa Polskiego WCZEŚNIEJ niż w krajach ościennych, czyli w zaborze austriackim, Księstwie Śląskim czy Wielkim Księstwie Poznańskim.

A Kasy Oszczędnościowe powstają jakby jeszcze wcześniej niż „reforma rolna”:

Agaton Giller pisze w roku 1873, że „[13/217] Pierwsza kasa oszczędności powstała w Wiedniu w roku 1819. W Galicji w roku 1844 (Lwów). W roku 1830 wszystkich kas oszczędności na świecie było 693 w tej liczbie tylko 6 austriackich. Dzisiaj w Europie jest 10 tysięcy kas oszczędności.

W roku 1871 kas oszczędności było: w Anglii 4884, w Prusach 840, w Austrii 211. Z tej liczby przypada na Czechy 56, Styrię 32, Niższą Austrię 41, Wyższa Austrię 20, Morawy 21, Tyrol i Vorarlberg 12, Salzburg 1, Karyntia 3, Kraina 1, Pobrzeże 2, Śląsk 9, Bukowina 1, Dalmacja 2, Galicja 10.

Liczba kas oszczędności nie wystarcza na mieszkańców Galicji – na jedną kasę wypada 541 801 osób. W Czechach to 91 180, Morawy 95 138, Śląsk 56 842, Bukowina 511 964 itd.

[14/218] 1871. Aktywa i pasywa wszystkich kas Galicji wynoszą 9 660 660 złr i 71 centów. Lwowska Kasa Oszczędności – 6 839 340 złr 17 cnt.

Kasy zakładano: Lwów (1844), Kraków 1866, Nowy Sącz 1871, Przemyśl 1867, Rzeszów 1862, Sambor 1864, Stanisławów 1867, Stryj 1867, Tarnopol 1870, Tarnów 1861. Wkładów we wszystkich kasach było 37 099. Stan pieniędzy włożonych w te kasy podniósł się w roku 1871 o sumę 1 400 872 złr. A więc stan ich jest kwitnący.”

https://kodluch.wordpress.com/2018/07/26/%e2%99%ab-off-topic-rocznik-odkryc-i-wynalazkow-czesc-5/

Według informacji z bazy danych Andrieja Stiepanienki, kasy oszczędnościowe powstawały:

.1697 – w Anglii powstaje idea na taki bank oszczędnościowy
.1765 – Podobno we Francji powstaje pierwszy na świecie „Bank Oszczędnościowy”.
.1787 – pierwsza kasa oszczędności powstaje w Szwajcarii (Berno)
.1799 – pierwszy brytyjski bank oszczędności
.1801 – pierwszy taki bank w Niemczech
.1810 – powstaje kolejny „pierwszy w historii Anglii bank oszczędności”
.1816 – 1819 – powstają pierwsze w USA banki oszczędnościowe

Po roku 1819 powstają jak grzyby po deszczu banki oszczędnościowe w Austrii, Północnych Włoszech i Dalmacji. W roku 1838 w Prusach istnieje już 85 kas oszczędności.

W roku 1840 pierwszy bank oszczędności powstaje na Węgrzech.

1.03.1842 powstaje pierwsza kasa oszczędności w Rosji (Petersburg)

W roku 1844 (29.09.1844) powstaje austriacka ustawa regulująca działanie banków oszczędności. Funkcjonuje do czasu I Wojny Światowej.

.1845 – znów powstaje pierwszy węgierski bank oszczędności.
.1847 – pierwsza kasa oszczędności w Czechach.
.1850 – w Prusach jest już 234 banki oszczędności. Do roku 1903 liczba takich banków w Niemczech wzrasta z 630 do 2834.

Po roku 1850 gwałtowny wysyp takich instytucji bankowych w całej Europie.

 

Wykup zobowiązań lennych i wykupienie się od pańszczyzny

Niewątpliwie, związane jest to z wykupywaniem kredytem „zobowiązań lennych” i późniejszym o kilkadziesiąt lat „wykupywaniem na kredyt” zobowiązań pańszczyźnianych.

A jak twierdzi Wikipedia, i jak nas uczono w szkole (https://pl.wikipedia.org/wiki/Uw%C5%82aszczenie_ch%C5%82op%C3%B3w_w_Polsce plus https://pl.wikipedia.org/wiki/Reluicja ) – pierwsze próby uwłaszczenia chłopów przeprowadzali Bracia Polscy w połowie XVII wieku.


https://pl.wikipedia.org/wiki/Bracia_polscy

Później próbowano tego w 1792 (Jakobini Polscy), i w latach 1794 (Hugo Kołłątaj i Tadeusz Kościuszko), 1825-1831 (Jan Olrych Szaniecki – Powstanie Listopadowe – https://pl.wikipedia.org/wiki/Jan_Olrych_Szaniecki).

Proszę zwrócić uwagę na życiorys Olrycha-Szanieckiego, oraz na to, że „uwalniał chłopów z pańszczyzny” w przejętych majątkach – które akurat, dziwnym przypadkiem – znajdowały się tam gdzie „chłopów od pańszczyzny” uwalniali Bracia Polscy, czyli Arianie prawie 200 lat wcześniej.

Jan Olrych Szaniecki był pierwszym który na ziemiach polskich nadawał chłopom nazwiska…

Cytat z Wikipedii o Szanieckim: „ 6 stycznia 1831 w „Dzienniku Powszechnym Krajowym” opublikował artykuł „O celach i środkach rewolucji”. Przemawiając w sejmie za ustawą o uwłaszczeniu chłopów, mówił: „Odznaczmy sejm nasz teraźniejszy uchwałą niszczącą ostatni zabytek feudalizmu – pańszczyznę. Uchwała ta postawi Polskę na stopniu odpowiednim cywilizacji europejskiej, na stopniu szczęścia i swobód prawdziwej wolności. (…) Milion rąk podniesiemy ku obronie tej ziemi (…)”.

Nie sądzą Państwo, że powyższe może świadczyć o tym, że pierwszy etap reformy, czyli „wykup zobowiązań lennych” w roku 1831 już trwał, a może nawet już się kończył? I nastąpił czas na drugi etap, czyli wykupienie się chłopów od pańszczyzny?

W zaborze pruskim wyglądało to wszystko co najmniej dziwacznie, zaczęło się w roku 1799, początkowo „dobrowolnie” a od 1808 uwłaszczano chłopów „obowiązkowo”. Z tym, że ta „dobrowolność” nadal trwała aż do roku 1858 (powszechne zawieranie umów regulacyjnych), by w latach 1865-1872 – wprowadzić „spłatę zobowiązań chłopskich, dzięki pomocy państwa i instytucji bankowych”.

W tym okresie, w roku 1821 nastąpiła tzw. reluicja, wykup powinności chłopskich dla ogółu gospodarstw.

Wikipedia: „Reluicja – w systemie feudalnym zamiana jednej powinności wobec pana feudalnego lub Kościoła na inną.

Jedną z pierwszych reluicji była zamiana dziesięciny snopowej na dziesięcinę wyliczaną w ziarnie, rzadziej czynszową.

Mając własnego zboża dostatek, właściciel ziemi zamiast czynszu w zbożu mógł żądać adekwatnego czynszu w pieniądzu. Jeśli chłop część powinności płacił, np. produkując maty a pan zaczął gustować w dywanach, to maty wyceniano i odtąd, zamiast mat, chłop musiał przekazywać panu ich równowartość. Od XII wieku starano się ujednolicić świadczenia. Drogą reluicji zamiast skór, mat, inwentarza żywego pobierano świadczenia w pieniądzu, w zbożu lub w przeliczeniu na zboże (wybierano formę bardziej opłacalną).

Reluicja była też podstawą uzyskiwania przez chłopów ziemi za odszkodowaniem dla pana feudalnego w XIX w. w Prusach. Przeliczono wówczas wszelkie daniny np. obowiązek zwożenie drewna opałowego na pieniądze i obciążono wszystkich chłopów, podczas gdy w rzeczywistości zwożeniem zajmowało się tylko kilku. Ostatecznie, w ramach odszkodowania za zwolnienie z pełnionych wcześniej powinności, przekazanie na własność ziemi oraz usługę geometry zabrano chłopom ok. połowę uprawianej przez nich ziemi. Panowie się wzbogacili a chłopi znacznie zbiednieli. Niewystarczającą do utrzymania się ziemię musieli sprzedać i udać się w poszukiwaniu pracy w fabrykach.

Forma uwłaszczenia jaką wprowadzono w Królestwie Polskim i powstanie wspólnego użytkowania tak zwanych serwitutów zmobilizowała właścicieli ziemskich do wykupu tych praw od uprawnionych wiosek, najczęściej za przydzielaną z dóbr pana ziemię dla poszczególnych gospodarstw (zob. Ordynacja Zamojska).”

A 5 lat wcześniej, Prusy wycofały się z przymusowego uwłaszczania chłopów – cytat: „ograniczenie reformy z 1811, rezygnacja z uwłaszczenia z urzędu, dozwolenie zawierania umów dobrowolnych tylko przez zamożniejszych chłopów.”

Podobno „nadanie ziemi chłopom na własność w zaborze austriackim przeprowadzono w 1848 r.”https://pl.wikipedia.org/wiki/Reluicja

W Austrii po prostu – oddali chłopom ziemię!

Cytat z Wikipedii: „W Królestwie Polskim nadanie chłopom ziemi na własność, przeprowadzono na mocy ukazu o uwłaszczeniu włościan w Królestwie Polskim z dnia 2 marca 1864 r. wydanego przez cara Aleksandra II Romanowa. Uwłaszczenie przeprowadzono za odszkodowaniem pieniężnym przyznanym byłym właścicielom, głównie szlachcie i klerowi. Uwłaszczenie było doniosłym wydarzeniem a jakim dobrodziejstwem było ono dla chłopów świadczył m.in. pomnik Cara-Wyzwoliciela w Częstochowie, wzniesiony z ich dobrowolnych składek.”

Podsumowując.

W Austrii „nadają chłopom ziemię” i nie ma żadnych informacji jak to się odbywa. Podobno „za coroczny podatek”.

W zaborze pruskim przez ponad 50 lat próbują dokonać reformy rolnej – czytaj: spowodować by chłopi wykupili się z pańszczyzny – ale chłopów na to nie stać i dopiero zorganizowane kredytowanie bankowe po roku 1865 rozwiązuje te sytuację.

Podobnie jak w Rosji i Królestwie Polskim.

A około roku 1850 Branicki i Wołowski są najlepszymi w Europie specjalistami od „prywatyzacji ziemi” i zakładają pierwszy ziemski bank w Paryżu. Do tego Branicki wkłada w interes naprawdę ogromne pieniądze, które pochodzą ze sprzedaży jego majątków na Ukrainie. Aby było dziwniej, Branicki jest oficjalnym zdrajcą i wrogiem cara-Oldenburga. Ale jego majątku nikt nie konfiskuje, tylko ktoś go w Rosji od Branickiego kupuje. Pytanie: jak powstał ten olbrzymi majątek i kto wyłożył zań pieniądze, i kiedy Branicki zdobył swoje doświadczenie w handlu ziemią. Urodził się w roku 1816, więc w roku 1836 miał 20 lat, a wyjechał z Rosji na zawsze w roku 1844…

Wygląda to jak zwyczajny transfer pieniędzy przez Rosję do Francji.

Wydaje się zupełną brednią wprowadzanie wykupu ziemi (i zobowiązań pańszczyźnianych) przez chłopów w różnych zaborach w różnym czasie. Albo nastąpiło to na jednym terytorium, a po sprawdzeniu „systemu” dokonano reformy na terenie wszystkich trzech zaborów (Austria, Prusy i Rosja), albo dokonano tego w tych zaborach synchronicznie. To jest dokładnie tak samo bezsensowne, jak 200-letnie wprowadzanie jednolitego czasu i kalendarza w Europie.

Wszak do roku 1850 co najmniej, nie istniały granice – może poza polską celną granicą oddzielającą Europę Zachodnią od Rosji (na czym budowano budżet finansowy Królestwa Polskiego), więc nic nie stało na przeszkodzie w swobodnym przepływie osób, które mogły wybierać pomiędzy „systemami agrarnymi” panującymi w trzech zaborach. O masowym „przepływie ludności chłopskiej” po roku 1831 z okolic Częstochowy (centralna Polska) na Śląsk, pisze Giller. O „przepływie ludności” z sandomierskiego, „za Wisłę” do zaboru austriackiego po roku 1865 pisze Jan Słomka. Czyli że w Kieleckim co 200 lat „uwalniają chłopów”, a około roku 1865 ci niewdzięczni chłopi, zamiast jak inni włościanie stawiać carowi pomniki za umożliwienie wzięcia kredytu bankowego, wieją za Wisłę do Austrii, gdzie podobno już taka reforma, czyli wykupienie ziemi przez chłopów nastąpiło w roku 1848. Absolutna brednia…

Stąd, można by próbować wnioskować, że pierwszych reform gospodarczych, jakie zaczęto dokonywać na ziemiach trzech zaborów, były reformy w Królestwie Polskim, i zaczęły się one w latach 1825 – 1830.

 

Bańka mydlana finansów Królestwa Polskiego…

Narastającą „bańkę mydlano-finansową” próbowano rozbroić w roku 1841.

Bo w latach 1832 / 1833 zrównano stopę menniczną Królestwa Polskiego ze stopą menniczną Cesarstwa. 1 złotówka równała się 15 kopiejkom.

A po roku 1842 bito monety gdzie 1 złotówka = 50 kopiejkom (pół rubla). Zaś ilość srebra w monetach została taka sama…

Nie jestem w stanie wytłumaczyć tego cudu niczym innym jak próbą obniżenia zobowiązań banków rosyjskich wobec narastających lawinowo należności wobec szlachty, która wykupowała swoje długi lenne.

Cytat z Wikipedii: „Ukaz cesarski z 21 stycznia 1841 roku wprowadził od 1 stycznia 1842 r. funt rosyjski (409,512 grama) jako podstawę mennictwa, a rubel srebrem jako obowiązującą w Królestwie Kongresowym walutę. W niej musiały być prowadzone rachunki państwowe i publiczne oraz kontrakty sądowe. Monety bez rosyjskich napisów miały być stopniowo wycofane…

Ostatecznie w maju 1841 roku cesarz zdecydował o przerwaniu emisji dotychczasowego polsko-rosyjskiego kurantu i wprowadzeniu nowych kurentnych monet dwujęzycznych, odpowiadających rosyjskim 25, 20, 10 i 5 kopiejek. Dwa pierwsze nominały zrealizowano w latach 1842–1850, dwa niższe pozostały tylko monetami próbnymi, bo na wniosek namiestnika Królestwa Kongresowego nowy minister finansów, hrabia Turkuł, zezwolił jeszcze w lipcu 1841 r. na dalszą emisję bilonu o wartościach 1, 3, 5 i 10 groszy na kwotę 450 000 rubli. Zgoda jednak była opatrzona zastrzeżeniem, by nowo bite monety niepełnowartościowe miały datę 1840 roku, gdyż po tym roku nie odpowiadają już obowiązującemu systemowi. Rosja broniła się więc przed bilonem, dostrzegając jego niebezpieczną i destabilizującą rolę”.

Czyli, że w po roku 1841 dalej bito w Warszawie „bilonowe” monety srebrne „niepełnowartościowe”.

Mówiąc prosto: do roku 1841 naliczano na kontach „szlachciców” złotówki po kursie 1 zł = 15 kopiejek, a po roku 1841 po kursie 1 zł = 0,5 rubla (50 kopiejek).

Czyli jak ktoś miał w banku 1000 zł to mógł otrzymać w rublach 150 rubli (złotówka to 15 kopiejek). A po roku 1841 tych 1000 zł nie można było wypłacić w złotówkach tylko w „nowych rublach”, ale aż 500 rubli (złotówka to pół rubla).

Cud, prawda?

https://pl.wikipedia.org/wiki/Moneta_dwunomina%C5%82owa
https://pl.wikipedia.org/wiki/Monety_rosyjsko-warszawskie
https://pl.wikipedia.org/wiki/Monety_polsko-rosyjskie
https://pl.wikipedia.org/wiki/Monety_Kr%C3%B3lestwa_Kongresowego

Wymyślił to minister finansów Cesarstwa (1823 – 1844): Count Yegor Frantsevich Cancrin , Ludwig Daniel von Cancrin, Georg von Cancrin, (also spelled Kankrin), (Russian: Егор Францевич Канкрин) (16 November 1774 – 10 September 1845) was a Russian aristocrat of German descent and as a politician best known for spearheading reforms in the Russian financial system early in the 19th century.
In 1797, at the age of 23, Cancrin accompanied his father, the mineralogist Franz Ludwig von Cancrin, to Russia, joining the imperial service and changing his name to Georg.
In 1823, at the age of 49, Cancrin was appointed Minister of Finance and held that office for 21 years. As a politician, Cancrin was a conservative who opposed the construction of railways and the emancipation of the serfs.

Cancrin’s policies often sought to maintain the status quo due to the limitations of the Russian government in carrying out large scale economic reform. His policies have been characterized as being aimed at reducing budget deficits through curtailment of government expenditure rather than attempts at stimulating the economy. He advanced loans to the gentry class in order to preserve, in the words of historian Walter Pintner, „the social status quo”. With a view toward limiting state expenditure, he refused to credit the Russian industry, thus eliminating the budget deficits that plagued the Russian economy for decades. Private banks were forbidden, and he took steps was to stymie the development of capitalism.

Financial reforms of 1839–1843:
Cancrin’s major achievement was the monetary reform of 1839–43 which sanitized the Russian fiscal system. The reform started with the issue of a new silver ruble equal to 3.5 of the older Assignation ruble. Then, based on the silver rubles, new deposit notes were issued. Finally, the old Assignation rubles were removed from circulation in 1843, and replaced with the new banknotes. These reforms stabilized the Russian financial system considerably.

https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%9A%D0%B0%D0%BD%D0%BA%D1%80%D0%B8%D0%BD,%D0%95%D0%B3%D0%BE%D1%80%D0%A4%D1%80%D0%B0%D0%BD%D1%86%D0%B5%D0%B2%D0%B8%D1%87

Problem jest taki, że nie obracano żywą gotówką, bo jej było za mało by znalazła się w obiegu. Obracano papierowymi zobowiązaniami, czyli wekslami – dokładnie tak jak to opisał Wójcicki w roku 1850 o „systemie Teppera” z roku 1793.

Z punktu widzenia kogoś kto do banku musi oddać za użytkowaną ziemię miesięcznie 1000 zł, do roku 1841 wystarczyło sprzedać zboża za jedyne 150 rubli.

A po roku 1841, by spłacić ratę bankową 1000 zł musiano tego zboża sprzedać już za 500 rubli. Ponad 3 razy więcej. Zrobił się poważny problem, bo chłopi dopiero wpadli w „pańszczyznę” i teraz to oni musieli ponieść ten dodatkowy koszt.

Czyli że, w roku 1841, albo nastąpił początek wykupu zobowiązań lennych przez polską szlachtę (koniec procesu rok 1864 – 1865), albo minęło od tego momentu, na przykład 6 czy 12 „bankowych lat” i ktoś się zorientował, że za tanio wyceniono ziemię i te zobowiązania lenne. Więc je zwiększono trzy razy…

Pozwolę sobie podkreślić ten fragment jeszcze raz.

Świadczy on o tym, że w roku 1841, zarówno w Królestwie Polskim, jak i w Rosji w obiegu znajdowało się NIEZWYKLE MAŁO srebrnych monet.

Bo polskie złotówki z wybitym oznaczeniem wartości 1 zł = 15 kopiejek były jeszcze przez kilkadziesiąt lat w obiegu razem z takimi samymi pod względem zawartości srebra monetami 1 zł = 50 kopiejek.

Czyli, że reformator Kankrin zupełnie nie obawiał się spekulacji tymi monetami. Wszak dozwolone było przebijanie starych lub obcych monet na „aktualny nominał”.

Można przypuszczać, że srebrne monety Królestwa Polskiego oraz Rosji nie wchodziły do obiegu, a służyły jedynie do rozliczeń międzybankowych.

 

Schemat „feudalny”a „kapitalistyczny” według Biekbułata Kamałowa…

https://bskamalov.livejournal.com/4105248.html

Tłumacząc a raczej opisując moimi słowami powyższy i poniższe linki…

http://bskamalov.livejournal.com/4060553.html
http://bskamalov.livejournal.com/4104141.html

W powyższych linkach Autor opisuje dwa przypadki. Jeden przypadek, to bank który powstał w roku 1849, w miejscu gdzie dotychczas odbywały się jarmarki i obrót metalem. Za pół roku działalności, bank przyniósł 7% dochodu od swojego kapitału, wynoszącego 450 tysięcy rubli.

Drugi przykładowy bank, powstał 1.08.1869 w Petersburgu i za pół roku nakręcił dochodu o wartości dziesięciokrotnie przekraczającej kapitał założycielski.

Jak to jest fizycznie możliwe?


System feudalny

Jak widać, „system feudalny” jest prosty jak budowa cepa. Społeczność (komuna – kołchoz) przekazuje przez swojego pierwszego sekretarza podstawowej organizacji partyjnej, czyli szlachcica, „dary” w naturze lub w gotówce księciu, a ten „naszemu Oldenburgowi”.

Nie jest do tego potrzebny ani bank, ani żadna organizacja „kościelno-notarialna”. Po prostu, istnieje takie prawo zwyczajowe od „iks” tysięcy lat…

Szlachcic – baron był jedynie pośrednikiem między społecznością a „górą”, i tak było do połowy XIX wieku. A jak się księciu czy królowi coś nie podobało, to wioska wysyłała swojego pierwszego sekretarza – szlachcica do sąsiedniego księcia-króla, by tam płacić okresowe daniny „za ochronę”, będące jakimś procentem (na przykład 1/8 = 12,5%), tego co w danym roku wyrosło na polach.

A potem, w połowie XIX wieku wymyślono i wprowadzono taki skomplikowany system:

 

„Nasz Oldenburg” jest teraz jakby z boku (nie ma żadnych zobowiązań wobec „podwładnych”, przestaje sprawować funkcje „mafijno-ochronne”) i drukuje jedynie weksle.

Za weksle płacą banki, powiedzmy 5% ich wartości emisyjnej. Dalej, banki sprzedają te weksle za 10% tym, którzy kupują lub wynajmują ziemię. A na straży regularnych płatności pojawia się organizacja windykacyjno-kościelna.

Oldenburg może drukować swoje papierki ile wlezie i ma od każdej strony, konkretne towary oraz jak najbardziej realne pieniądze.

A jeżeli „organizacja windykacyjna” nie może sobie dać rady z upartym płatnikiem, jest teraz sąd ziemski, który w mocy istniejącego prawa, może zmienić pierwszego sekretarza – szlachcica, lub całkowicie wysiedlić kołchoz, na którego miejsce przyjeżdżają koloniści z Niemiec.

A jak upartych płatników w okolicy robi się za dużo, to organizuje się im jakieś „małe powstanie”, potem zwyczajnie rżnie albo humanitarnie wysyła na jakąś „emigrację”…

A „emigranci” potem mówią, że „byli prześladowani politycznie”, oraz że „walczyli o wolność”. Nie dodają, że z chciwości wpadli w zwykłe długi…

Podobny system mamy obecnie, gdzie w jednym kraju drukuje się „zielone weksle”, za które do tego kraju wpływają konkretne towary i prawdziwe pieniądze….

A jak ktoś się zaczyna buntować, to mu się tworzy „wiek kamienny” w kwitnącym kraju…

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

Do tłumaczenia tekstów można stosować na przykład:
http://free-website-translation.com/

= = = = = = = = = = = = = = = = = =

♫ – OFF TOPIC – SPIS TREŚCI tematów „OT”
https://kodluch.wordpress.com/2018/03/16/%e2%99%ab-off-topic-spis-tresci-tematow-ot/

https://kodluch.wordpress.com/about/

= = = = = = = = = = = = = = = = = =

3 uwagi do wpisu “♫ – OFF TOPIC – Synteza – część 7

Dodaj komentarz

Proszę zalogować się jedną z tych metod aby dodawać swoje komentarze:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s