♫ – OFF TOPIC – Zworniki (część 3 – Każdy każdemu winien jest pieniądze (2)… )



Godło cesarskie od roku1605. Widać, że najważniejszym w herbówie jest Tyrol. Na godle znajdujemy także herby: Węgier, Węgier-Słowacji, Dalmacji, Sławonii (Słowenii), Burgundii, Górnej Austrii (Steyr), Austrii, Chorwacji, Czech (Bohemia). Początkowo był to złoty orzeł na czarnej tarczy. Cesarz Fryderyk II (panowanie 1220-1250) odwrócił barwy herbowe – od tego momentu orzeł był czarny, a pole było koloru złotego. Jeden z jego następców, Zygmunt Luksemburski (panowanie 1433–1437), zastąpił orła jego dwugłowym odpowiednikiem, co dodatkowo miało podkreślać wyjątkowość władzy cesarskiej. Herb ten przybierał różne formy w zależności od władców Świętego Cesarstwa Rzymskiego. A tak przy okazji, to herb Prus (jednogłowy czarny orzeł na białym tle) pojawił się po roku 1701…
https://pl.wikipedia.org/wiki/God%C5%82o_%C5%9Awi%C4%99tego_Cesarstwa_Rzymskiego
https://cs.wikipedia.org/wiki/Znaky_Svat%C3%A9_%C5%99%C3%AD%C5%A1e_%C5%99%C3%ADmsk%C3%A9
https://en.wikipedia.org/wiki/Coats_of_arms_of_the_Holy_Roman_Empire

♫ – OFF TOPIC – Zworniki (część 3 – Każdy każdemu winien jest pieniądze (2)… )

Wstęp…

W poprzedniej części omówiliśmy windykację należności od „Krzyżaków”. Teraz przypominamy sobie jak było z największą firmą wszech czasów…

”Spółka Ungarischer Handel” – krótkie przypomnienie

Spółka ta, występująca także pod nazwami „Fugger-Thurzo” lub „Neusohler Kupferhandlung”.

W roku 1493, w Bańskiej Bystrzycy ( (słow. Banská Bystrica, węg. Besztercebánya, niem. Neusohl, łac. Neosolium) postanowiono założyć spółkę Ungarischer Handel (1495 – 1546), która stała się największym europejskim przedsiębiorstwem górniczo-hutniczo-handlowo-bankowym.

Prawdopodobnie, było to największe w świecie konsorcjum przemysłowo-bankowe, przewyższające skalą i obrotami XXI-wieczne ponadnarodowe korporacje.

https://kodluch.wordpress.com/2018/09/20/%e2%99%ab-off-topic-synteza-czesc-4/
https://en.wikipedia.org/wiki/Fugger

Założyli ją Jakub Fugger (Fukier) oraz Jan Thurzo. Firma działa do roku 1525, a formalnie jeszcze do roku 1546. W okresie największego rozkwitu jest największą firmą przemysłową i handlową. Jest największym bankiem świata.

Fortuna samego Jakuba Fuggera osiągnęła pod koniec jego życia, niewyobrażalną sumę – odpowiadającą dzisiejszej wartości 400 miliardów Euro. Firma „Fugger-Thurzo” pomagała w wyborach, a raczej „ustawiała” wybory królów, cesarzy i papieży, preferując w swych sympatiach Jagiellonów i Habsburgów.

Jakuba Fukiera-Fuggera, nazywano od pewnego momentu „kupcem cesarzy”, jako że tyle pożyczał królom, cesarzom i papieżom, że miał ich po prostu w kieszeni, traktując jak chłopców na posyłki…

Burzliwy rozwój firmy zaczął się w roku 1487, od prozaicznej pożyczki jaką udzielił cesarzowi Fryderykowi i synowi Fryderyka, Maksymilianowi I (następcy), Ulryk Fugger – zwyczajny handlarz tkaninami z Norymbergi. Pożyczka została wręczona księciu Zygmuntowi i wynosiła 23 627 guldenów, czyli talarów jakie zaczęto tłoczyć w Jachimowie w roku 1518 – równało się to masie 638 kg srebra. W zamian za pożyczkę, zwiększoną potem o kolejne 4 tony srebra (150 tysięcy guldenów), Ulryk Fugger otrzymał w zastaw od Zygmunta Habsburga najlepsze i najnowocześniejsze na świecie, wyposażone w ultranowoczesne maszyny, huty i kopalnie w Schwaz w Tyrolu. W roku 1510 umiera Ulryk a jego interes rodzinny przejmuje jego młodszy brat, Jakub Fugger.

Firma Fuggera i Thurzo inwestuje w wydobywanie miedzi i „odciąganie” z niej srebra, metodą opracowaną na początku XIX wieku.

Jan Thurzo, ma nazwisko pisane także jako Thurzon, Tuří lub Thürzinn. Może to sugerować że może nazywał się „Tur” albo „Turczyn”. Jest światowym specjalistą od odwadniania kopalń, choć pierwsze szyby głębinowe powstają dopiero w Europie po roku 1830, a na terenie obecnej Słowacji rozpoczyna się prace nad profesjonalnymi systemami odwadniania kopalń dopiero w drugiej połowie XVIII wieku. Ale o tym interesującym technicznie aspekcie zamierzam napisać w specjalnym „opowiadaniu”.

Jan Thurzo – Turczyn, odziedziczył majątek i wiedzę od swojego ojca, po jego śmierci w roku 1458, który z kolei wżenił siostrę Jana w rodzinę żupnika z Olkusza, Jana Tesznara. Pomijamy fakt historyczny, że w Olkuszu soli nie było a oficjalnie pierwsze kopalnie powstały tam na przełomie XVIII i XIX wieku. Przyjmujemy też za dobrą monetę informacje Wikipedii, o tym, że Jan wyjeżdża do Wenecji i Padwy gdzie pogłębia swoją wiedzę o hutnictwie. Gdy wrócił z Włoch, stał się specjalistą górniczym – bo od hutnictwa do górnictwa droga jest nieodległa…

Wkrótce zaczął rozwijać rodzinny interes, doglądając wydobycia rud ołowiu, srebra, złota i miedzi w Olkuszu w Polsce, w Kutnej Horze w Czechach, w kopalniach słowacko-węgierskich, a także w Górach Złotych na Dolnym Śląsku.

Prawdopodobnie to on wymyślił, lub pierwszy zastosował w skali przemysłowej, metodę odciągania srebra z rud miedzi przy pomocy ołowiu, zwaną „seigrowaniem”, co zaczęło przynosić mu ogromne dochody. W 1463 osiadł w Krakowie; a jako administrator węgierskiego króla Macieja Korwina doglądał kopalni rud miedzi na terenach dzisiejszej Słowacji, m.in. w Szpaniej Dolinie w rejonie Bańskiej Bystrzycy, w Bańskiej Szczawnicy, Novej Bani oraz Kremnicy i sprowadzał surowiec do samego Krakowa.

W 1469 r. założył hutę miedzi i srebra w podkrakowskiej Mogile. 14 września 1478 kupił kopalnię srebra w Rammelsbergu koło Goslaru w Górach Harzu.

Z czasem, Jan staje się chyba najbardziej znanym w Europie fachowcem od od rud metali, produkcji urządzeń górniczych, a przede wszystkim staje się autorytetem w rozwiązywaniu problemów odwadniania zalewanych wodą kopalni.

Do spółki z Fuggerem Jan włożył kopalnię srebra w Rammelsbergu koło Goslaru w Górach Harzu, hutę w podkrakowskiej Mogile, kopalnie śląskie i krakowskie (miedź, ołów, srebro i złoto – Olkusz, Trzebinia, Tarnowskie Góry), udziały w kopalniach miedzi w Szpaniej Dolinie w rejonie Bańskiej Bystrzycy, w Bańskiej Szczawnicy, Novej Bani oraz Kremnicy. A także udziały w kopalniach czeskich ( Kutna Hora), oraz kopalniach w Górach Złotych na Dolnym Śląsku.

Niematerialny wkład Jana do spółki z Jakubem to możliwości jakie dawało mu przewodniczenie radzie miasta Krakowa oraz znajomość technologii stosowanych w większości kopalń istniejących w Europie, a także opracowane przez niego sposoby ich odwadniania.

Chyba najważniejszym wkładem „niematerialnym” Jana Thurzo do spółki z Jakubem Fukierem (Fuggerem), była technologia odsrebrzania miedzi („seigrowania”). Przypomnę, że technologię tę oficjalnie „odkryto” i opatentowano w pierwszej połowie XIX wieku.

Jakub Fukier (Fugger) włożył do spółki udziały w kopalniach złota i srebra w Tyrolu, salzburskie i tyrolskie kopalnie miedzi oraz sprywatyzowaną, byłą państwową mennicę w Hall in Tirol. Dołożył jeszcze najnowsze na świecie tyrolskie huty, oraz rozwiniętą na terenie Europy sieć firmowych faktorii i oddziałów. Najważniejszą jednak częścią „wiana” jakie włożył do spółki Jakub, były doskonałe „układy” i znajomości z najważniejszymi osobistościami świata: cesarzami, papieżami, królami i książętami całej ówczesnej Europy.

Przypomnę fragment mojego wpisu:

W związku z planami Firmy, by opanować „hanzeatyckie” szlaki wiodące do Wielkiego Księstwa Moskiewskiego, Firma stara się „wpływać” na stosunki polsko- pruskie i rosyjsko-duńskie oraz na wybór Cesarza Świętego Imperium Rzymskiego.

Próbuje też opanować Bałkany poprzez wpływanie na wybór papieża. Jednak wybór na papieża Leona X, który urodził się w Miedżugorie i był zwolennikiem „lokalnych firm bałkańskich”, spowodował że Firma zrezygnowała z ekspansji w tym kierunku.

W tym okresie papieże zmieniali się jak rękawiczki, a po śmierci papieża Aleksandra VI, w sierpniu 1503 r. Jakob Fugger znów zintensyfikował swoje kontakty z Watykanem. Finansuje powstanie Gwardii Watykańskiej, tworzy tam oddział firmy i bije Watykanowi monety. Jako „bank papieski”, Firma bierze udział w procederze ściągania „odpustów”, z których to środków finansowych w tym czasie buduje się kościoły, szpitale, a nawet wały na Morzu Północnym.

Z tego też powodu w roku 1520 Fuggera zaatakował osobiście sam Marcin Luter: „Man müsste wirklich dem Fugger und dergleichen Gesellschaft einen Zaum ins Maul legen“, uważając że Firma doprowadza swą działalnością w służbie papieży do rozłamu w kościele.

W roku 1525, zupełnie niespodziewanie, w królestwie Węgierskim następuje klasyczna „kolorowa rewolucja”, czyli „słuszne protesty klasy robotniczej”, spowodowane „bardzo trudnymi warunkami pracy w kopalniach oraz niskimi płacami”.

Później protesty społeczne przeradzają się w powstanie zbrojne, skierowane głównie przeciw rodzinie Thurzo. W związku z tym, sejm węgierski uchwalił nakaz banicji całej rodziny Thurzo.

Thurzonowie byli również zmuszeni wycofać się z Ungarischer Handel, której jedynymi właścicielami zostali Fuggerowie.

W tymże, 1525 roku umiera w Augsburgu Jakub Fukier (Fugger). W tymże roku, jeszcze przed śmiercią, Jakub (a w zasadzie jeszcze spółka Fugger-Thurzo) otrzymuje wyłączność na wydobycie rtęci i cynobru w Almadén (Hiszpania).

Teraz pojawiają się pytania. Po co Cesarzom około roku 1487 takie ilości srebra? Dlaczego sobie tego srebra „nie nakopali” w kopalniach Tyrolu, lecz pożyczali srebro dając w zamian jako zastaw kopalnie srebra. To jest zupełnie nielogiczne.

Kolejnym pytaniem jest – skąd handlarz i producent tkanin miał pod ręką drobne 4,6 tony srebra?

Trzecie pytanie. Jagiełło „kupił prawa” na srebro słowacko-węgierskie za 7,7 tony srebra. A Fuggerowi wystarczyło trochę więcej jak połowa tej wartości za perłę w koronie Cesarstwa Rzymskiego i Habsburgów, czyli całość kopalni i hut Tyrolu. Ta informacja jest kpiną z rozumu i ekonomii…

Zwracam uwagę Czytelnika na to, że firma Fugger-Thurzo pojawia się nagle i z ogromnymi pieniędzmi. W tym samym czasie papieże przestają koronować rzymskich cesarzy a cesarski tron opanowują Habsburgowie. W tym samym czasie pojawia się „desant spadkobierczyń cesarzy Konstantynopola” i synchronicznie z protestami na Węgrzech i wygnaniem stamtąd rodziny Thurzo, w Polsce ostatecznie „likwiduje się Krzyżaków” – „hołd Pruski”. Nie wiemy w czyje ręce wpadł niewyobrażalny majątek Spółki Fugger-Thurzo. Formalnie „wyparował”.

Angielska Wikipedia pisze że: „At his death on 30 December 1525, Jakob Fugger bequeathed to his nephew Anton Fugger company assets totaling 2,032,652 guilders.”

A guldeny: „Currency became more standardized with the imperial reform of 1559. In the early modern period, the value of a gulden was expressed in standardized form (Rechnungsgulden), and in some instances, silver coins were minted designed to have the value corresponding to one gulden. The Rhenish gulden (florenus Rheni) was issued by Trier, Cologne and Mainz in the 14th and 15th centuries. Basel minted its own Apfelgulden between 1429 and 1509. Bern and Solothurn followed in the 1480s, Fribourg in 1509 and Zürich in 1510, and other towns in the 17th century, resulting in a fragmented system of local currencies in the early modern Switzerland.”.

A później: „With increasingly standardized currencies in the early modern period, gulden or guilder became a term for various early modern and modern currencies, detached from actual gold coins, in the 17th and 18th centuries.
The Netherlands Indies gulden was introduced in 1602, at the start of the United East Indies Company.
The Dutch guilder originated in 1680 as a 10.61g .910 silver coin, minted by the States of Holland and West Friesland.

The British Guianan guilder was in use in British Guiana, 1796 to 1839.
In 1753, Bavaria and Austria-Hungary agreed to use the same conventions. The result was the Austro-Hungarian gulden (Austrian Empire 1754 to 1892), and the Bavarian gulden (1754 to 1873, see also Baden gulden, Württemberg gulden, South German gulden).”

„Countering this trend, with the discovery and mining of silver deposits in Europe, Italy began the first tentative steps toward a large silver coinage with the introduction in 1472 of the lira tron in excess of 6 grams (3 7⁄8 dwt), a substantial increase over the roughly 4-gram (2 5⁄8 dwt) gros tournois of France.

In 1474 a 9-gram (5 3⁄4 dwt) lira was issued but it was in 1484 that Archduke Sigismund of Tirol issued the first truly revolutionary silver coin, the half Guldengroschen of roughly 15.5 grams (10 dwt). This was a very rare coin, almost a trial piece, but it did circulate so successfully that demand could not be met.

Finally, with the silver deposits—being mined at Schwaz—to work with and his mint at Hall, Sigismund issued, in 1486, large numbers of the first true thaler-sized coin, the Guldengroschen (golden groat, being of silver but equal in value to a Goldgulden).

The Guldengroschen, nicknamed the guldiner, was an instant and unqualified success. Soon it was being copied widely by many states who had the necessary silver.”

Krótko mówiąc, srebrne monety zaczęto bić jak znaleziono w Schwaz srebro, czyli tuż przed tym jak się tam pojawili Fuggerowie. Monety typu „joachimsthaller” miały masę od 31.93 g do 29.20 g. Jeżeli Jakub Fugger zostawił po śmierci majątek firmy równy 2,032,652 guldenów / talarów o przeciętnej masie 30 g, to odpowiadał ten majątek masie około 61 ton srebra.

https://en.wikipedia.org/wiki/Guldengroschen
https://en.wikipedia.org/wiki/Thaler#The_Joachimsthaler
https://en.wikipedia.org/wiki/Rhenish_guilder
https://en.wikipedia.org/wiki/Silver_coin
https://en.wikipedia.org/wiki/Guilder
https://en.wikipedia.org/wiki/Jakob_Fugger

Warto zauważyć, że spółka F-T omija z daleka Bałkany – formalnie dlatego, że „papież pochodzący z Medżjugorie preferuje lokalne spółki bałkańskie”. Wszystko to wygląda na „przerzucenie kapitału” z rejonu Morza Czarnego / Konstantynopola w kierunku Czech, Węgier i Polski, a Fugger jest zwykłym figurantem mającym wspierać nowych „dyrektorów zarządzających” – czyli Habsburgów.

Inaczej mówiąc, ktoś wkłada w kopalnie Tyrolu, Czech i Słowacji ogromne pieniądze, a Habsburgów czyni ochroniarzami interesu. I to nie jest jakiś długotrwały proces historyczny, a niezwykle szybka zmiana ośrodków władzy papiesko-cesarskiej.

Niemal podobne zawirowania „władzy i srebra” widzimy w latach 1380-1412. Lata te i mechanizmy są jakby „duplikowane” w okresie 1480-1526.

Podobną postacią jak Jukub Fugger, jawi się 250 lat później Ksawery Branicki, przerzucający niewyobrażalny kapitał z rejonu obecnej Ukrainy, Krymu i Królestwa Polskiego (Wołowski) – do Francji…

Warto też tu dorzucić informację o opanowywaniu wpierw Bałkanów a potem Zachodniej Europy przez potomkinie Piastów Kujawskich. Nastąpiło to za życia królowej Polski i Węgier, Elżbiety Bośniaczki (1340 – 1387) – córki Elżbiety Kujawskiej (której postać jest jakby w historii oficjalnej dwukrotnie powtórzona w różnych czasach).

Elżbieta Bośniaczka jest jedną z mało znanych a absolutnie kluczowych postaci drugiej połowy XIV wieku a jej wpływ na losy Europy jest wprost porażający…

https://pl.wikipedia.org/wiki/El%C5%BCbieta_Bo%C5%9Bniaczka
https://pl.wikipedia.org/wiki/Zygmunt_Luksemburski
https://pl.wikipedia.org/wiki/Jodok_z_Moraw

Warto przeczytać też co Pisze Wikipedia o Władysławie Opolczyku:
https://pl.wikipedia.org/wiki/W%C5%82adys%C5%82aw_Opolczyk
https://pl.wikipedia.org/wiki/Miko%C5%82aj_Aleksander

O cesarzu Maksymilianie I, Wikipedia pisze tak: „Papież Juliusz II zezwolił Maksymilianowi I tytułować się cesarzem bez koronacji papieskiej, od tamtej pory uznano, że nie koronacja przez papieża, a wybór przez elektorów Rzeszy daje prawo do tytułowania się cesarzem rzymskim (przyjęto tytuł Electus Romanorum Imperator, „wybrany cesarz rzymski”). Jeśli elekcja odbyła się za życia panującego cesarza (vivente imperatore), elekt przyjmował tytuł króla Rzymian (Niemiec). Tytuł cesarski przejmował wówczas automatycznie po śmierci poprzednika. Od czasów Maksymiliana I przeprowadzano również jedną koronację, dokonywaną przez elektorów duchownych, która odbywała się niezwłocznie po wyborze. Ostatnim cesarzem rzymskim koronowanym przez papieża był Karol V (w 1530, od 1519 jako wybrany cesarz rzymski).”

Warto przy okazji przypomnieć, że „cesarzy rzymskich” po prostu wybierano, tak jak wybierano królów na polskich elekcjach. Coś nastąpiło około roku 1508, że papieże zrezygnowali z koronowania cesarzy rzymskich, a nastąpiło to w momencie jak zmarł ostatni cesarz z rodu Luksemburgów – Zygmunt (1437). Czyli ten co miał konszachty z Jagiełłą, Krzyżakami i srebrem. W roku 1452 na tron cesarski zostaje wybrany Habsburg Fryderyk III (panowanie 1452 1493) i potem mamy znów 15 lat dziwnej przerwy do kolejnego cesarza Habsburga (Maksymiliana I). Habsburgowie utrzymują de facto system wybierania cesarzy, ale tak naprawdę system jest wtedy zmieniony i tytuł przechodzi „z ojca na syna”.

Warto się zapoznać z informacją Wadima Vaduhana:
https://vaduhan-08.livejournal.com/384464.html

I tym to sposobem, dotarliśmy do Sforzów, bo żoną cesarza Maksymiliana I była Bianca Maria Sforza…

Ale do Królowej Bony Sforza i „sum neapolitańskich” dotrzemy w kolejnej opowieści…

Mały „dodatek dydaktyczny”


Godło Rzymskiego Imperium końca przełomu XVIII i XIX wieku. Jak widać najważniejszy jest centralny herb Karola Wielkiego. W skład korporacji handlowej wchodziło Królestwo Polskie i „Imperium Ottomanów” czyli Konstantynopol. Składnikiem imperium handlowego (emporium) było też „papiestwo”, czyli jeden z „departamentów bankowo-handlowych”. Widoczne krzyże są oczywiście logo handlowym korporacji i nie mają nic wspólnego z chrześcijaństwem…

Propaganda niemiecka wbija w głowy hasło „Cesarz Narodu niemieckiego”. Jest to absolutna bzdura i całkowita nieprawda! Proszę sobie to czerwonym, grubym mazakiem wypisać na dużej kartce!

Jest to taka sama bzdura jak „jednolite narody”: francuski, niemiecki czy choćby norweski. To są wszystko narody SŁOWIAŃSKIE, którym całkiem niedawno „wciśnięto” nowy język, propagowany przez „handlowców-rzeczników”. Osnową nowych, narzuconych tym słowiańskim narodom języków jest „żargon rzeczny”, czyli jidisz.

Proszę sobie uzmysłowić, że do tej pory nie wytworzył się mimo około 200 lat zabiegów, jednolity język francuski, włoski, niemiecki czy norweski!

Wracając do tytulatury cesarskiej.

Święta dziewica Wikipedia, pisze tak:

https://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%9Awi%C4%99ty_cesarz_rzymski

„Święty cesarz rzymski (łac. Sancti Imperator Romanus, niem. Heiliger Römischer Kaiser) – termin używany przez historyków na określenie średniowiecznego władcy, który otrzymał tytuł cesarza rzymskiego od papieża. W historiografii używane jest również określenie „cesarz rzymski narodu niemieckiego”, odnoszące się do władców Królestwa Niemieckiego mających prawo do używania tytułu „cesarz rzymski”.”

Z tego wynika że to błędne określenie „cesarz rzymski narodu niemieckiego”. NIGDY czegoś takiego nie było! Bo już Rzymianie dla określania Słowian żyjących za rzeką Men, by odróżnić ich od Słowian żyjących „przed rzeką Men”, stosowali nazwę „Ger-Mania” a potem „Ale-Mania”. Nazwy te dotyczą geografii a nie „narodu”.

Wikipedia:

Święte Cesarstwo Rzymskie (łac., od 1254, Sacrum Romanum Imperium lub Sacrum Imperium Romanum, niem. Heiliges Römisches Reich); potocznie, od 1441, Święte Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego (łac. Sacrum Romanum Imperium Nationis Germanicae) – nazwa państwa stanowiącego kontynuację cesarstwa zachodniorzymskiego, odwołująca się zarówno do idei, jak i kształtu politycznego średniowiecznej i wczesnonowożytnej Europy. Składało się formalnie z rdzenia, którym było Królestwo Niemieckie, oraz z równoprawnych mu formalnie Królestwa Włoch (de facto do 1648) i Królestwa Burgundii (od 1032, de facto do 1378).

Posługiwano się tą nazwą w odniesieniu do terytorium podlegającego monarchom używającym tytułu „cesarza rzymskiego” i miała ona oznaczać instytucjonalną oraz ideową ciągłość pomiędzy uniwersalnym i chrześcijańskim cesarstwem rzymskim epoki późnego antyku a godnością cesarską udzieloną przez papieża najpierw Karolingom, królom Franków, a potem władcom Niemiec, Ludolfingom. W 1157 pojawiła się w piśmiennictwie niemieckim formuła „Święte Cesarstwo”, natomiast fraza „Święte Cesarstwo Rzymskie” jeszcze później, w 1254. Król niemiecki miał być jednocześnie królem Italii (jako następca Ostrogotów i Longobardów) .

Cesarz rzymski był uniwersalnym cesarzem rzymskim dla łacińskiego Zachodu, rówieśnikiem i odpowiednikiem bizantyńskiego cesarza dla greckiego Wschodu.

Tytuł „cesarza rzymskiego” należał się więc cesarzom z Konstantynopola. Później tytuł ten przypadł Cesarzom Nicejskim.

https://pl.wikipedia.org/wiki/Cesarstwo_Nicejskie

„Cesarstwo Nicejskie – stosowana w historiografii nazwa państwa założonego w 1204 roku przez Teodora Laskarysa i jego popleczników na terenie Azji Mniejszej. Państwo to było jednym z państw spadkobierców cesarstwa bizantyńskiego, które upadło po zdobyciu przez siły IV krucjaty Konstantynopola i powstaniu tam łacińskiej monarchii. Trzeba jednak zaznaczyć, iż określenie „nicejskie”, jak i samo „założenie państwa” są używane tylko umownie, podobnie jak określenie „bizantyńskie” czy „założenie” Cesarstwa Bizantyńskiego przez Konstantyna.

Dla władców cesarstwa, jego mieszkańców i dużej części ortodoksyjnych chrześcijan, jak i z czasem sąsiadów, było to po prostu Cesarstwo Rzymskie, tyle że „na uchodźstwie”. Głównym miastem nie był więc Konstantynopol, „Nowy Rzym” a Nicea, od której pochodzi nazwa stosowana w historiografii. W mniemaniu swoim i dużej części współczesnych Teodorowi, Laskarys nie zakładał żadnego państwa. Wobec upadku dotychczasowej stolicy i abdykacji dotychczasowych władców, w celu ochrony państwowości rzymskiej i autorytetu cesarskiego po prostu przeniósł się do Nicei, gdzie koronowano go na cesarza. W swoich pretensjach Teodor nie był osamotniony, ale wagi jego roszczeniom dodawał fakt koronacji cesarskiej, dokonanej przez ortodoksyjnego patriarchę Konstantynopola (który na czas łacińskiej „okupacji” miasta basileusów, również rezydował w Nicei).”

Po 1204 roku prawo do tytułu cesarza rzymskiego uzurpowało sobie kilku innych Rzymian (Greków) z pochodzenia. Najpoważniejszymi z nich byli władcy Epiru, których historia zna jako Cesarzy Tesaloniki oraz władcy Cesarstwa Trapezuntu. To jednak Cesarstwo Nicei w 1261 roku ostatecznie odebrało łacinnikom Konstantynopol, przywróciło ortodoksyjny patriarchat i odbudowało silną pozycję państwa.

Należy pamiętać, że ciągłość instytucjonalna cesarstwa rzymskiego formalnie nigdy nie została przerwana. W 476 wódz germański Odoaker uznał się symbolicznie wasalem Zenona, cesarza wschodniego. Przyjęcie godności cesarza rzymskiego, najpierw przez Karola Wielkiego w 800 oraz przez Ottona I w 962, należy traktować jako odnowienie realne Cesarstwa Rzymskiego, lecz na płaszczyźnie ideologiczno-formalnej było to jedynie przekazanie owej godności, nigdy nie zarzuconej, w nowe ręce. Współczesna historiografia uznaje obydwie daty (800, 962) za restaurację cesarstwa, jednak to od tej drugiej rozpoczyna się, trwające aż do 1806, połączenie godności cesarza rzymskiego z tronem niemieckim.

Od XI wieku władca tytułowany był po wyborze „królem Rzymian” (łac. Rex Romanorum), a dopiero po koronacji przez papieża „cesarzem rzymskim” (łac. Imperator Romanus).

Od czasu Maksymiliana I – któremu papież Juliusz II zezwolił tytułować się cesarzem bez koronacji – uznawano, że nie koronacja przez papieża, a jedynie wybór przez elektorów jest konieczny do tytułowania się cesarzem.

Przyjęto tytuł „wybrany cesarz rzymski” (łac. Electus Romanorum Imperator), a wybranego za jego życia następcę tytułowano królem Rzymian.

„Krótkotrwała unia państw zachodnio- i wschodniofrankijskiego spowodowała odziedziczenie tytułu w 881 przez królów tego drugiego. W 915 siłą wywalczył go wyemancypowany spod władzy Karolingów król Włoch, Berengar I z Friulu. Po jego śmierci przez kilkadziesiąt lat nikt na łacińskim Zachodzie nie używał tytułu cesarza rzymskiego. W 962 król niemiecki Otton I Wielki, uważający się za naturalnego dziedzica wschodniofrankijskich Karolingów, opanował Włochy, po czym koronował się zarówno na króla Włoch, jak i cesarza, choć nie używał epitetu rzymski, który przywrócił dopiero jego syn i następca, Otton II.

Od tego momentu większość władców niemieckich używała jednocześnie tytułów króla niemieckiego i cesarza rzymskiego, a od XI wieku zaczęto stosować wymiennie określenia król niemiecki i król rzymian – ten drugi stał się z czasem jedynym oficjalnym tytułem królewskim. Taka tytulatura wyrażała ówczesne dążenie do zjednoczenia wszystkich krajów łacińskiego chrześcijaństwa w Świętym Cesarstwie Rzymskim.

Tron niemiecki i cesarski był elekcyjny, ale zazwyczaj wybierano władcę w obrębie jednej dynastii. Od XV wieku do upadku Cesarstwa dzierżyli go władcy Austrii, Habsburgowie. W okresie nowożytnym często potocznie mówiono o cesarzach niemieckich, jako że w wyniku wydarzeń historycznych władza niemieckich monarchów ograniczyła się tylko do terytorium samej Rzeszy, a i tu była stosunkowo słaba. Władcy suwerennych państw europejskich uznawali honorowe pierwszeństwo cesarza, jednak nie czuli się zobowiązani do politycznego posłuszeństwa wobec niego (królowie francuscy mawiali rex imperator in regno suo est – Król jest cesarzem we własnym królestwie).

Godność cesarza rzymsko-niemieckiego uległa likwidacji w 1806, kiedy po klęsce Austrii w wojnie z Francją państwa niemieckie ogłosiły secesję z Cesarstwa i oddały się pod protekcję Napoleona, tworząc Związek Reński. W reakcji na to i pod naciskiem francuskim, ostatni cesarz Franciszek II Habsburg ogłosił rozwiązanie Świętego Cesarstwa i zrzekł się tytułu. W 1866 Prusy pokonały Austrię w walce o hegemonię w Niemczech, a w 1871 doszło do ponownego zjednoczenia Niemiec. Król Prus Wilhelm I Hohenzollern przyjął tytuł cesarza niemieckiego, funkcjonujący do upadku monarchii w Niemczech w 1918. Hohenzollernowie jako władcy II Rzeszy Niemieckiej nie używali określenia rzymski, jednak propagandowo nawiązywali do dziedzictwa Świętego Cesarstwa Rzymskiego.

Dopiero w 1441 pojawiła się potoczna (nigdy urzędowa) nazwa „Święte Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego”, która wyrażała niemieckie ambicje narodowe i podkreślała immanentną przynależność godności cesarskiej do monarchów wybieranych przez kraje niemieckie zgodnie z ich prawami. Nazwa ta przetrwała także w historiografii jako popularne określenie Rzeszy Niemieckiej późnego średniowiecza i okresu XVI–XVIII wieku, jednak w aktach prawnych Cesarstwa pojawiła się tylko raz i, co należy podkreślić, nigdy nie funkcjonowała jako urzędowa nazwa jakiegokolwiek państwa.

Ambicją Ottona I Wielkiego oraz jego następców, Ottona II i Ottona III, było jak wyżej wspomniano podporządkowanie sobie całego chrześcijańskiego (łacińskiego) świata w ramach uniwersalistycznego cesarstwa. Najbliższy realizacji tego planu był Otton III. Wychowany w kulcie tradycji saskiej, karolińskiej i bizantyńskiej, świadomie nawiązujący do legendy Karola Wielkiego, zamierzał stworzyć imperium złożone z równouprawnionych chrześcijańskich królestw: Italii, Galii, Germanii oraz Słowiańszczyzny (władcą tej ostatniej miał być najprawdopodobniej Bolesław Chrobry), nad którymi panowałby rezydujący w Rzymie cesarz. Nieoczekiwana śmierć Ottona III w 1002 roku pogrzebała idee zjednoczeniowe. Odtąd cesarstwo rzymskie utożsamiać się będzie coraz bardziej z królestwem niemieckim.

Okres dynastii salickiej (1024–1125), czyli książąt frankońskich, przyniósł kolejne umocnienie cesarstwa. Cesarze ingerowali w sprawy sąsiednich państw słowiańskich, utrzymali mocną pozycję we Włoszech. Jednocześnie władzy cesarskiej zagroził konflikt z papieżami, którzy wyrwali się spod cesarskiej kurateli. Cesarze musieli iść na kompromis w kwestii inwestytury biskupów, jednak obronili się przed próbą uzależnienia Niemiec od papiestwa.

Za panowania Hohenstaufów (1079–1254), a więc książąt szwabskich, cesarze kontynuowali aktywną politykę ekspansji w myśli idei uniwersalistycznych, co ostatecznie kosztowało ich osłabienie realnej władzy w samych Niemczech (Statutum in favorem principium Fryderyka II Hohenstaufa z 1232) i Włoszech (pokój po bitwie pod Legnano). Konrad III, Fryderyk I Barbarossa oraz Fryderyk II brali udział w ruchu krucjatowym. Za panowania Henryka VI cesarstwo osiągnęło szczyt wpływów politycznych poza swoimi granicami (lennami stały się przejściowo Anglia i Cypr). Koszty ekspansji poza cesarstwo, jak i ambicje wasali, skutkowały wytworzeniem się silnej opozycji wewnętrznej, która zmusiła cesarzy do przekazania wielu kompetencji monarszych książętom. Doprowadziło to do uzależnienia większości decyzji cesarza od zgody książąt, wyrażanej na Sejmie Rzeszy, oraz do zezwolenia na podziały patrymonialne w księstwach, co szybko zaowocowało atomizacją polityczną Rzeszy, która po pewnym czasie gromadziła około 300 państewek wasalnych (o różnym statusie). Wojna Fryderyka II i Konrada IV z opozycją oraz wygaśnięcie dynastii doprowadziły do wielkiego bezkrólewia i związanego z nim chaosu politycznego w Rzeszy.

W 1438 na tronie niemieckim na stałe zasiadła dynastia Habsburgów, hrabiów z Górnej Alzacji, którzy w XIII wieku, dzięki zręcznej polityce Rudolfa I, przejęli Austrię i Styrię po wymarłym rodzie Babenbergów. W XVI wieku reformacja doprowadziła do długoletnich wojen religijnych w Niemczech, ponieważ katoliccy cesarze uważali się za namiestników Chrystusa winnych walczyć z herezjami, natomiast książęta upatrywali w sporach teologicznych i walce o wolność wyznania okazję do osłabienia zwierzchności cesarskiej. Dzięki układom z Jagiellonami Habsburgowie przejęli w 1526 na stałe trony czeski i węgierski. Unia personalna Niemiec, Czech i Węgier utrzymała się aż do kresu Świętego Cesarstwa Rzymskiego, jako że niemal każdorazowo elektorzy Rzeszy oraz szlachta czeska i węgierska wybierały tych samych władców (w XVII wieku Habsburgom udało się wprowadzić dziedziczność tronu w Czechach i na Węgrzech, natomiast podobne próby w Niemczech zawsze okazywały się bezskuteczne).

Wiek XVI i XVII to okres prób Habsburgów do odbudowy politycznej kontroli nad Niemcami w atmosferze wojen religijnych. Jednocześnie książęta, drogami legalnymi (na sejmach) i pozalegalnymi, przy poparciu Francji i innych mocarstw, dążyli do wywalczenia sobie jak największych swobód i złamania potęgi Habsburgów. Jednym z głównych motorów rywalizacji stał się konflikt o sekularyzację kościelnych państewek w Niemczech, których władcy (biskupi) porzucili Kościół katolicki i przeszli na protestantyzm. Habsburgowie dążyli do utrzymania owych dóbr w rękach Kościoła (poparcie katolickich władców-biskupów gwarantowało im kolejne zwycięstwa w elekcjach cesarskich), podczas gdy władcy świeccy, w większości już protestanccy, naciskali na sekularyzację biskupstw. Niezgoda w kwestiach religijnych utrudniała porozumienie w innych kwestiach, utrudniając funkcjonowanie Sejmu Rzeszy. Owocem wojny trzydziestoletniej, która zdominowała także międzynarodową politykę I połowy XVII w. było uznanie praw książąt do prowadzenia samodzielnej polityki zagranicznej oraz przyznanie godności elektorskiej obu liniom Wittelsbachów: palatynackiej i bawarskiej (dotąd sprawowała ją tylko ta pierwsza).

W XVII i XVIII wieku państwa niemieckie weszły na drogę absolutyzmu, jednocześnie Rzesza jako całość stała się jedynie związkiem państw zdolnych do wspólnego działania tylko w chwilach silnego zagrożenia zewnętrznego (wojny z Turcją osmańską, Francją Ludwika XIV).

Przez cały XVI i XVII wiek Francja popierała tendencje odśrodkowe w Rzeszy. Na przełomie wieku XVII i XVIII trzej potężni elektorzy cesarscy zostali królami na terytoriach poza granicami Rzeszy, co znacznie wzmocniło ich pozycję. Elektor hanowerski Jerzy I odziedziczył Wielką Brytanię, elektor saski Fryderyk August I został wybrany królem w Rzeczypospolitej Obojga Narodów, a elektor brandenburski Fryderyk III przybrał sobie tytuł królewski jako władca Prus.

11 sierpnia 1804, wobec fiaska prób uzyskania od książąt Rzeszy dziedziczności tytułu cesarza rzymskiego, Franciszek II Habsburg przyjął dziedziczny tytuł cesarza Austrii, jako Franciszek I. W ten sposób formalnie powstało Cesarstwo Austrii, obejmujące wszystkie dziedziczne posiadłości Habsburgów. Była to również odpowiedź na przyjęcie przez Napoleona tytułu cesarza Francuzów. Przez niecałe dwa lata Franciszek był nazywany „cesarzem Niemiec i Austrii” lub podwójnym cesarzem („dwucesarzem”, niem. Doppelkaiser).

Wyraźnie rozróżniano godność cesarską od królewskiej godności władcy Niemiec, były one ze sobą związane, ale nie tożsame.

W średniowieczu władca niemiecki po elekcji i koronacji na króla Niemiec (zwykle w Akwizgranie) tytułował się zazwyczaj rex Romanorum, czyli „król Rzymian”.

Po akcie koronacji na cesarza dokonanej przez papieża, zwykle w Rzymie, tytuł królewski zastępowano formułą divina favente clementia Romanorum Imperator semper Augustus, czyli „z łaski Bożej cesarz rzymski, zawsze August”.

Od 1508, kiedy cesarze ostatecznie zrezygnowali z zabiegania o akceptację ze strony papieża, do tytulatury cesarskiej dodawano epitet „wybrany”, poza tym zapisywano jednocześnie tytuł cesarski i niemiecki tytuł królewski: divina favente clementia electus Romanorum Imperator, semper Augustus, Germaniae rex („z łaski Bożej cesarz rzymski, po wieki August, król Niemiec”). Na język niemiecki tłumaczono to jako: von Gottes Gnaden erwählter römischer Kaiser, zu allen Zeiten Mehrer des Reichs, König von Germanien, a więc „z łaski Bożej wybrany cesarz rzymski, po wszystkie wieki pomnożyciel Cesarstwa, król Niemiec” (ewentualnie König in Germanien, czyli „król w Niemczech”, nie używano słowa Deutschland). Przekład enigmatycznego łacińskiego słowa Augustus na „pomnożyciel” brał się stąd, że w tamtych czasach uważano, iż pochodzi od łac. augere, czyli „powiększać”.”

Po 1508 wcześniejsze używanie tytułu królewskiego, a późniejsze cesarskiego oznacza, że dany monarcha został wybrany za życia poprzednika (vivente imperatore – za życia cesarza) i był jego formalnym współregentem w randze królewskiej, a po śmierci cesarza przejął jego godność. Praktykę elekcji vivente stosowano często, aby szanując reguły monarchii elekcyjnej zapewnić dziedziczenie tronu swojej rodzinie.

Powyżej długie cytaty z Wikipedii. Za co przepraszam, ale to są potrzebne informacje…

https://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%9Awi%C4%99te_Cesarstwo_Rzymskie
https://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%9Awi%C4%99ty_cesarz_rzymski


Die Schedelsche Weltchronik. Hartmann Schedel (1440-1514). Liber cronicarum Lateinische Ausgabe. Koloriert. Nürnberg: Anton Koberger 12.Juli 1493. Die staatliche Hierarchie des Heiligen Römischen Reiches: Die Quaternionen, Blatt 183v/184r der lateinischen Ausgabe

Ekspansja „świętego cesarstwa” według Wikipedii

 

Krótkie podsumowanie.

W roku 476 wódz „germański” (czyli wywodzący się z narodu słowiańskiego, żyjącego za rzeką Men), Odoaker uznał się symbolicznie wasalem Zenona, cesarza wschodniego.

Do 962 roku żaden władca europejski nie używał tytułu „cesarz”. Dopiero Otton I Wielki (Ottoman Wielki?) został „cesarzem”, ale nie „rzymskim”. Dopiero jego syn, Otton II został pierwszym „cesarzem rzymskim”. Mamy więc do momentu „podbicia przez Turków Konstantynopola”, jakby okres „dwóch cesarzy rzymskich”. Warto dodać, że „jedyną żoną Ottona II była księżniczka bizantyńska Teofano, którą poślubił 14 kwietnia 972 roku w Rzymie. Ślubu udzielił papież Jan XIII. Tego samego dnia została ukoronowana na królową Niemiec i cesarzową (Otton II był współcesarzem od 967 roku do śmierci ojca w 973 roku).” Można domniemywać, że tytuł „cesarza rzymskiego” wniosła mu w wianie księżniczka Konstantynopola Teofano.

Jeżeli tak było w istocie, to okres pomiędzy rokiem 967 a powiedzmy, rokiem 1500 wydaje się zupełnie wymyślony i dołożony do naszej historii. Z punktu widzenia niezwykle ściśle przestrzeganych praw sukcesji władzy oraz praw dynastyczno-feudalnych, wydaje się czymś zupełnie absurdalnym i niezwykłym, „przeniesienie tytułu” cesarza rzymskiego z Konstantynopola do Europy (dla Ottona II), dalsze używanie tego tytułu przez cesarzy Konstantynopola, by pięć wieków później rody panujące w Polsce, na Rusi i w północnej Italii „zabiegały” ponownie o „uszczknięcie” tych praw dynastyczno-tytularnych w Konstantynopolu.

A może było i tak, że Otton II otrzymał tytuł „Cesarza Rzymu”, który to tytuł obejmował też tytularną i handlową władzę nad Konstantynopolem. Jeżeli tak, to wyjaśniła bu się zagadka, dlaczego „Imperium Tureckie” nazywano w jednych językach „Osmańskim” a w innych językach „Ottomańskim”.

Bo od rok 476 tytuł ten „należał” do cesarzy Konstantynopola – a przy przy „zawirowaniu władzy” w XIII wieku, posługiwało się nim Cesarstwo Nicejskie.

Proszę zwrócić uwagę na to, że chyba 100% cesarzy Konstantynopola to Słowianie z terenów Bałkanów – czyli wybrzeża Morza Czarnego, zwanego wtedy Pontem.

A w wieku XVI władcy Konstantynopola wydali swoje kobiety za władców Rusi, Polski i Włoch. Zofia Paleolog zmarła w roku 1503 (żona Iwana III i matka Heleny, żony Aleksandra Jagiellończyka), zaś Małgorzata Paleolog zmarła w roku 1566 (babka Ludwiki Marii, żony polsko-szwedzkich Wazów ).

Czyli wskakujemy w tym momencie w rodziny Sforzów, Gonzagów, Iwana III, Aleksandra Jagiellończyka, Władysława III Wazy i Jana II Wazy.

W tym też czasie władzę cesarstwa rzymskiego przejmują Habsburgowie. Moim zdaniem władza ta opierała się o srebro Tyrolu, potem Czech. Wydaje się, że „cesarstwo rzymskie”, podobnie jak „cesarstwo Konstantynopola”, to organizacje stricte bankowo-handlowe, gdzie cesarzy wybierano jako „dyrektorów zarządu”, podobnie jak królów w Polsce i innych krajach świata…

Po odkryciu srebra w Tyrolu (potem w Czechach i Słowacji), ośrodek władzy i centrum handlu świata przeniosły się z Konstantynopola do Czech i Tyrolu. Straciły na znaczeniu Prusy i Księstwo Halickie, a więc miejsca gdzie wydobywano dotychczasowy „pieniądz”, czyli bursztyn.


.https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/c/c5/Bizancjum-0.png
Genealogia Konstantynopola i związki z rodzinami władców Europy. Moim zdaniem wersja poglądowa, bo nie uwzględnia wielu niezwykle ważnych postaci…
https://pl.wikipedia.org/wiki/Cesarze_bizanty%C5%84scy
https://pl.wikipedia.org/wiki/Otton_II_(cesarz_rzymski)

https://pl.wikipedia.org/wiki/Teofano_(cesarzowa_rzymska)

„W kontrakcie małżeńskim jest określana jako neptis (siostrzenica, bratanica albo wnuczka) cesarza Jana I Tzimiskesa.

Ślub Teofano i Ottona odbył się 14 kwietnia 972 r. w Rzymie. Ślubu udzielał papież Jan XIII. Tego samego dnia została ukoronowana na królową Niemiec i cesarzową (Otton II był współcesarzem od 967 r. do śmierci ojca w 973 r.).

Otton i Teofano mieli razem syna i cztery córki; byli to:

Adelajda (977 – 14 stycznia 1044 (1045?)), ksieni w Quedlinburgu[3]
Zofia (978 – 30 stycznia 1039), ksieni w Gandersheim i Essen
Matylda (979 – 4 listopada 1025), żona Ezzona, hrabiego-palatyna Lotaryngii, matka królowej Polski Rychezy
Otton III (23 czerwca 980 – 23 stycznia 1002), cesarz rzymski
nieznana z imienia córka, bliźniaczka Ottona (23 czerwca 980 – przed 8 października 980)”

Otton III, drugi cesarz rzymski w Europie od roku 476.
https://pl.wikipedia.org/wiki/Otton_III_(cesarz_rzymski)


990. Sclavinia, Germania, Galia i Italia składające hołd Ottonowi III – fragment Ewangeliarza Ottona III. Moim zdaniem jest to arcyważna grafika, z uwagi na rodzaj koron jakie mają na głowach alegorie krain. Ciemnoskóra i jasnowłosa „Kraina Słowiańska” ma na głowie najważniejszą koronę, mówiącą o zwierzchnictwie nad miastami. Czyżby miast w Zachodniej Europie jeszcze nie było? Jest to korona „prowincji miast”, albo „miejska”. Połączenie „miasta” oraz niesionego w ręce chleba wiele mówi…

Cytaty:

„Podobnie jak cesarze rzymscy w swoich dokumentach używał tylko pieczęci.

Na bullach znajdowała się dewiza Renovatio imperii Romanorum („odnowa cesarstwa rzymskiego”).

Zostały wprowadzone także rzymsko-bizantyjskie tytuły urzędów. Będący kanclerzem Italii arcybiskup Herybert z Kolonii nazywał się odtąd logothet („mówca”) lub archilogothet („wielki mówca”). Inni zostali magister militum (dowódca) lub magister palatii („zwierzchnik pałacu”), patricius („przedstawiciel władzy”) czy praefectus navalis („komendant floty”).

Protospatar („przewodniczący sądu”) musiał złożyć pocałunek na ramieniu władcy.

Otton III wprowadził także zwyczaj spożywania posiłków samotnie, zasiadając przy półokrągłym stole ustawionym na podwyższeniu.

Po egzekucji Krescencjusza narodził się pomysł stworzenia nowej pieczęci cesarskiej. Przedstawia ona cesarza w koronie płytowej, który siedzi na szerokim tronie, z uniesionymi rękami. W dłoniach trzyma berło i ozdobiony krzyżem globus. Ten wizerunek zatwierdzono na przyszłość jako pieczęć, której odtąd mieli używać wszyscy zasiadający na tronie.

Ponadto Otton III przyjął tytuł Romanorum imperator augustus („szlachetny cesarz Rzymian”).

Dewiza nawiązuje do cesarskiej dewizy Karola Wielkiego Renovatio Romani imperii.

Nowa dewiza widnieje na wszystkich dokumentach cesarskich do 1001 roku (po powrocie Ottona III z Gniezna cesarz przyjął dewizę Aurea Roma).

Przy wsparciu Gerbeta z Aurillaca i Leona z Vercelli Otton III około 1000 roku przyspieszył proces przywrócenia Cesarstwa Rzymskiego. Na poziomie władczym i instytucjonalnym miała to być restytucja władzy cesarskiej, kierowanej z Rzymu i wzorowanej na imperatorach starożytnych. Na poziomie religijno-kościelnym cesarz i papież mieli ze sobą ściśle współpracować.

W koncepcji Ottona III w jej skład obok Germanii i Italii miały wchodzić Polska i Węgry. Z tego powodu Otton III zgodził się na wybór Stefana na pierwszego króla Węgier oraz wyniósł Bolesława Chrobrego do rangi „przyjaciela i sprzymierzeńca ludu rzymskiego” (populi Romani amicus et socius).

Według niemieckiego mediewisty Stefana Weinfurtera przyspieszenie tego procesu wiązało się z narastającym przekonaniem elit politycznych i kościelnych o zbliżającym się końcu świata.

Według Gerberta imperium miały służyć zarówno „bogata w mężów Galia i Germania”, „bogata w plony Italia oraz „dzielne królestwa Scytów”. W Ewangeliarzu wykonanym w Klasztorze Reichenau Ottona III zaczęto przedstawiać jako władcę na tronie, który był otoczony przez świeckich i duchownych możnych. Na sąsiedniej stronie widnieją postacie kobiet z darami, które zbliżają się do cesarza w pozie służebnej. Kobiety symbolizują krainy podporządkowane cesarzowi i są podpisane nazwami tychże krain.”


1545. Coats of arms of an emperor of the Holy Roman Empire.

O kolejnych „akcjach windykacyjnych” i dłużnikach w kolejnym odcinku, a opowiemy w nim w końcu o „sumach neapolitańskich”…

= = = = = = = = = = = = = = = = = =

Do tłumaczenia tekstów można stosować na przykład:
http://free-website-translation.com/

= = = = = = = = = = = = = = = = = =

♫ – OFF TOPIC – SPIS TREŚCI tematów „OT”
https://kodluch.wordpress.com/2018/03/16/%e2%99%ab-off-topic-spis-tresci-tematow-ot/

https://kodluch.wordpress.com/about/

= = = = = = = = = = = = = = = = = =

2 uwagi do wpisu “♫ – OFF TOPIC – Zworniki (część 3 – Każdy każdemu winien jest pieniądze (2)… )

  1. witam *****
    jak zwykle dzięki za wykład

    Mnie najbardziej interesuje to

    *https://pl.wikipedia.org/wiki/Otton_III_(cesarz_rzymski)#/media/File:4_Gift_Bringers_of_Otto_III.jpg

    czarny łeb i czarna skóra- świnioryjnych przybłędów-zmyśleni Galowie.
    Do tego w herbach czarne orły,a były złote,czarne tarcze, gwiazdy i półksiężyce,lewki,tak tak w polskich od groma.

    Polubione przez 1 osoba

Dodaj komentarz

Proszę zalogować się jedną z tych metod aby dodawać swoje komentarze:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s